Przez lata cieszyli kibiców swoją grą i osiągali gigantyczne sukcesy. To oni tworzyli potęgę swoich zespołów w przedwojennej polskiej ekstraklasie. Bez wątpienia zasłużyli na miano gwiazd. Naszym celem jest przypomnienie i przedstawienie tych piłkarzy. Dzisiaj w części drugiej historia Karola Kossoka, Wacława Kuchara i Teodora Peterka.
Śląski Olbrzym
Karol Kossok swoją karierę piłkarską zaczynał w w 1921 roku w juniorach 1. FC Katowice (wówczas niemieckie FC Preußen 05 Kattowitz). Po dwóch latach został przeniesiony do zespołu seniorów. To tam dzięki swojemu wzrostowi (183 cm) i wadze (ponad 80 kilogramów) zyskał przydomek Śląski Olbrzym. Kossok w katowickich barwach zdobył wicemistrzostwo Polski w 1927 roku. Należał też do najlepszych strzelców drużyny. Dwa lata później, po spadku drużyny z I ligi postanowił przenieść się do Cracovii. W Katowicach fakt ten przyjęto niemal jak zdradę. Przenosiny Kossoka zapewniły mu jednak lepsze perspektywy kariery, ponieważ Cracovia była wówczas jednym z najlepszych klubów w Polsce. W sezonie 1930 przejął nawet funkcję kapitana drużyny, a Cracovia sięgnęła po tytuł mistrzowski. Wielki wkład w wynik drużyny miał również Kossok, który z 24 bramkami na koncie został królem strzelców. Wkrótce nie otrzymawszy odpowiedniej gratyfikacji od Pasów, przeniósł się do Lwowa. W tym momencie wyszło cwaniactwo Kossoka. Był jednym z pierwszych futbolistów, który będąc pewnym swych umiejętności, a przy tym znając swoją wartość, występował tam, gdzie płacono lepiej. Po sezonie spędzonym w Pogoni, ponownie ze względów finansowych zapragnął powrócić do Krakowa. Niestety lwowska drużyna nie zgodziła się na taki manewr, przez co Kossok musiał zaliczy rok karencji. Wróciwszy do Cracovii z miejsca stał się jednym z liderów zespołu. Jako jedyny piłkarz Pasów widnieje na liście Klubu 100 z dorobkiem 103 goli. W tym czasie rozpoczęła się także jego przygoda z reprezentacją, w której zagrał kilka spotkań. Mimo swojego sporego wzrostu oraz wagi, miał świetną koordynację. Ciągle próbował dryblingów i było to jego znakiem rozpoznawczym. Po zakończeniu kariery zajął się trenowaniem. Początkowo szkolił zawodników Cracovii, później korzystając z oferty Polonii Warszawa. Był również asystentem Józefa Kałuży w reprezentacji Polski. Poprowadził ją nawet w zastępstwie w jednym z meczów. Po wybuchu II wojny światowej Kossok przyjął obywatelstwo niemieckie. Później wstąpił również do Wehrmachtu. Starał się jednak pomagać Polakom, jak tylko mógł. Pod koniec wojny trafił do obozu jenieckiego w radzieckiej strefie okupacyjnej Niemiec, gdzie zmarł 11 marca 1946 roku.
Człowiek orkiestra
Piłkę Wacław Kuchar zaczął kopać już kiedy nauczył się chodzić, a miłość do futbolu zaszczepili w nim starsi bracia. Lubił ruch, a sport był dla niego ważną częścią każdego dnia. Prócz piłki nożnej świetnie radził sobie na lodzie, jako łyżwiarz figurowy i szybki oraz hokeista. W 1922 roku Kuchar został pierwszym w polskiej historii mistrzem kraju w łyżwiarstwie figurowym. Nie obca była mu także lekkoatletyka, w której również osiągał sukcesy. Wszechstronny sportowiec najbardziej upodobał sobie jednak piłkę. Gdy miał 11 lat, założył szkolną drużynę o nazwie Olimpia, a później podwórkowy klub Gloria. Mając zaledwie 15 lat, niespodziewanie zadebiutował w pierwszej drużynie Pogoni Lwów. Debiut miał niesamowity. Strzelił 3 gole. Kuchar stał się szybko niekwestionowaną piłkarską gwiazdą, a na mecze Pogoni, którą doprowadził do czterech tytułów mistrza Polski, ciężko było się wcisnąć. Dwukrotnie sięgnął również po tytuł króla strzelców ekstraklasy. W sumie w barwach lwowskiego klubu rozegrał ponad tysiąc meczów i zdobył ponad tysiąc bramek. W grudniu 1921 roku Kuchar znalazł się w składzie reprezentacji Polski na jej pierwszy w historii mecz międzypaństwowy z Węgrami. Mógł nawet zostać strzelcem inauguracyjnego gola dla biało-czerwonych. Biegnąc obok węgierskiego bramkarza, przypadkowo go potrącił. Stał sam z pustą bramką przed sobą. Zostawił jednak piłkę i poszedł przeprosić golkipera, pokazując tym samym ogromnego ducha fair-play. Trzy lata później pojechał z drużyną na igrzyska olimpijskie do Paryża. W 1926 roku został jako pierwszy wybrany na sportowca roku w Plebiscycie Przeglądu Sportowego. Wacław Kuchar zadziwiał piłkarskim kunsztem oraz sportową wszechstronnością, ale wzbudzał też podziw i szacunek jako człowiek głęboko przywiązany do idei polskiej niepodległości. I to właśnie ona kazała mu sięgać po broń, gdy tylko Ojczyzna znalazła się w potrzebie. Uczestniczył w obu wojnach światowych, a także w wojnie polsko-bolszewickiej. Za zasługi dla Polski Kuchar został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Po II wojnie światowej przymusowo musiał opuścić Lwów. Po zakończeniu kariery trener, sędzia i działacz sportowy. Został również selekcjonerem reprezentacji Polski w hokeju na lodzie i piłce nożnej. Żyjąc skromnie w Warszawie, zmarł 13 lutego 1981 roku w wieku 84 lat.
Złota głowa
Teodor Peterek w wieku 15 lat rozpoczął treningi piłkarskie w Śląsku Świętochłowice. Po dwóch latach trafił do Ruchu Hajduki Wielkie. Szybko stał się gwiazdą drużyny, która przed II wojną światową była najlepszym zespołem w Polsce. Sam Peterek tworzył w nim jedną z głównych sił ofensywnych. Z Niebieskimi święcił największe sukcesy – zdobył pięć tytułów mistrza Polski. Dwukrotnie był również królem strzelców ligi. W okresie przedwojennym był zdecydowanie najlepszym snajperem Mistrzostw Polski, zdobywając aż 156 ligowych goli. Wiele z nich Peterek, dzięki dużemu wzrostowi (182 centymetry), strzelił głową, a gra tą częścią ciała była jego znakiem rozpoznawczym. Ustanowił również rekord szesnastu meczy ligowych ze strzelonym golem. Wyczyn ten przez ponad siedemdziesiąt cztery lata był rekordem świata pod względem kolejnych ligowych spotkań ze zdobytą bramką. Wynik ten pobił dopiero w 2013 roku Lionel Messi. Ten wybitny piłkarz miał jednak trudny charakter. Peterek wchodził w spory z przeciwnikami, sędziami, a nawet kolegami z drużyny. Jego temperament skutkował wielokrotnie nakładanymi na niego karami: usuwano go z boiska, zawieszano w rozgrywkach, a część zatargów z boiska rozstrzygana była przed sądem. Nie przeszkadzało mu to jednak dobrze grać w piłkę. Peterek w 1931 roku po raz pierwszy został powołany do reprezentacji Polski. W barwach narodowych wystąpił 9 razy, zdobył 6 bramek, występując m.in. na igrzyskach olimpijskich w Berlinie. Tam Polska drużyna prawie zdobyła medal. Jego karierę sportową przerwała wojna. Został zmuszony do gry w niemieckim klubie i podpisania volkslisty. W 1942 roku wcielono go do Wehrmachtu i skierowano do Francji, gdzie również grał w piłkę, co prawdopodobnie pozwoliło mu uniknąć wysłania na front wschodni. Później Peterek trafiając do amerykańskiej niewoli, znalazł się w armii generała Maczka. Po zakończeniu działań wojennych wrócił do Polski. Przez Urząd Bezpieczeństwa oskarżany był o przynależność do SS. W barwach Ruchu zagrał tylko raz, po którym definitywnie zakończył karierę. Zajął się trenowaniem, jednak bez spektakularnych sukcesów. Zmarł 12 stycznia 1969 roku.





